Friday, August 05, 2005

பெருகி வரும் முதிர்கன்னிகள்

சமீப வருடங்களில், திருமணமாகாத, திருமணம் தள்ளிப் போகும் அல்லது திருமணத்தைத் தள்ளிப் போடும், பெண்கள் அதிகமாக காணப்படுகின்றனர். அதுவும் கணினி / மென்பொருள் துறையில் வேலை செய்யும் பெரும்பாலான மத்யமர் குடும்பத்துப் பெண்களில் இது அதிகமாகி வருகிறது.

இதற்குப் பல்வேறு காரணங்களை என்னளவில் அவதானிக்க முடிகிறது. மத்தியதர குடும்பத்திலிருந்து வரும் பல பெண்கள், முதலில் சில வருடங்கள், வேலைக்குப் போக வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் துவங்குகின்றனர். ஓரிரண்டு வருடங்கள் வேலை செய்தவுடனேயே கணினித்துறையில் பலருக்கும் வெளிநாடுகள் செல்ல/ அங்கு தங்கி வாழ்க்கை முறைய அறிய வாய்ப்பு ஏற்படுகிறது.

பெரும்பாலும், இத்தகைய பெண்களின் பெற்றோர் ரிடையர் ஆகும் நேரம் அல்லது ரிடையர் ஆகியிருப்பர். தற்போது பெண்ணின் சம்பளமும் குடும்பத்திற்கு ஒரு வித புது நிதிநிலைமையைத் தர, அவர்களும் 'என்ன 25 வயசுதான ஆகுது.. இன்னும் 2 வருஷம் போகட்டும்' என சிலரும், சில சமயம், பெண்களும் இவ்வாறான சில காரணங்களைக் கூறி குடும்பத்தைக் கரையேத்திவிட்டுத் தான் திருமணம் என்றெல்லாம் கூறி) தள்ளிப் போடுகின்றனர்.

*சில* (கவனிக்கவும் - சில) பெண்கள், மிகவும் தீவிரமான வேலை உத்வேகத்துடன் எதிர்நீச்சல், சம்பள அதிகரிப்பு, வெளிநாட்டு விஜயம் என இறங்குகின்றனர். ஓரிரு முறை வெளிநாடு சென்றுவந்தவுடன், அதுவும் 7-10 மாதங்கள் அல்லது 1 வருட விஜயத்திற்குப் பிறகு அவர்களின் இந்தியா பற்றிய எண்ணங்களும், திருமணம், கணவன், குழந்தை, குடும்ப வாழ்க்கை போன்ற விஷயங்களிலிருந்து கொஞ்சம் விலகிப் போய், குறிக்கோள் எல்லாம் வேலை மற்றும் சம்பள/வருமானங்களில் மாறிவிடுகிறது.

எல்லோரும் இப்படி என்று சொல்லவில்லை.

ஆனால் சமீபத்தில் மென்பொருள் துறையில் பல பெண்கள் இவ்வாறு மாறி வருவதை அருகில் பார்க்கும் வாய்ப்பினால் இதை எழுதுகிறேன்.

சுமார் 28-29 வயதைக் கடந்தவுடன், இப்பெண்களுக்கு தாங்கள் எதையும் எதிர்கொள்ளும் தைரியமும், பணபலமும், மனபலமும் கைகூடியதால், மிகவும் செலக்டிவாகப் பார்க்க ஆரம்பித்துவிடுகின்றனர். பெற்றோர் திருமணத்திற்கு முயன்றாலும், ஏதாவது காரணங்கள் சொல்லி, 100% எதிர்பார்ப்பு-கூடலில் சிக்கிவிடுகின்றனர். பையன் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும், அப்படித்தான் இருக்கவேண்டும், இது சரி வராது, அது ஒத்துவராது என ஏகப்பட்ட கண்டிஷன்கள்.

பெற்றோருக்கோ இத்தகைய கண்டிஷன்களை மீறவும் முடியாமல், ஒதுக்கித் தள்ளவும் முடியாத நிலை. காதல் திருமணம்தான் இதற்கு மாற்று என்றாலும், இந்தப் பெண்கள் அந்த உணர்வுகளையும் கடந்துவிட்டதாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

சில பெண்கள், தங்களின் மென்மையான பக்கத்தை இழந்து வருவதை நினைத்துப் பார்ப்பதே இல்லை போல தெரிகிறது. பலருக்கும் காதல், அன்பு, மென்மை போன்ற இலக்கணங்களிலருந்து விலகி, வேலை, அவசரம் என ஆண்களிடம் இருக்கும் பலவித போக்குகளைத் தங்களுக்கும் ஏற்படுத்திக் கொள்கின்றனர்.

சிலர் தாங்களாகவே ஏற்படுத்திக்கொண்ட இந்த காலம் தாழ்த்திய நிலையிலிருந்து விடுபட இயலாமலேயே சில சமயங்களில் வெறுப்பையும் சேர்த்துக் கொள்கின்றனர். இதனால் இவர்களைச் சுற்றியுள்ள நட்புகளும், உடன் பிறந்தோரும் பெற்றோரும் எப்படியாவது திருமணம் ஆகாதா என்ற நிலையில் தவிக்கின்றனர். (நான் சொல்லுவது ஒரு சாதாரண மத்யமர் குடும்பத்து நிலை பற்றி)

தமிழக ஆட்டோவில் முன்பெல்லாம் 'பெண்ணுக்கு திருமண வயது 18' என எழுதியிருப்பர் பின்னர் இது 21ஆக மாறியது. ஆனால் கணினித்துறைப் பெண்களுக்கு இது 28/30ஆக மாறி வருகிறது.

இதனால் வரும் பாதிப்பு இன்னும் 10-15 ஆண்டுகளில் தெரியும். மற்ற துறைகளில் உள்ள பெண்களைக் காட்டிலும் தற்போது கணினித் துறை பெண்களில் இந்த முதிர் கன்னிகள் அதிகமாகி வருகின்றனர். கணினித் துறையின் வேலைப் பளுவும், நேரங்களும் இப்பெண்கள் மற்ற வேலைகளில் இருக்கும் ( 9 முதல் 5 ) பெண்கள் போல தங்கள் வீடு / குடும்பம் / பெற்றோர் (அ) கணவன்/குழந்தைகளைக் கவனிக்கக் கடினமாகவும் உள்ளது.

என்ன தான் டெலிவொர்க்கிங் / வீட்டிலிருந்து வேலை செய்வது போன்ற வசதிகள் சில கம்பெனிகளில் இருந்தாலும், வீட்டில் குழந்தை அழும்போதோ, வீட்டிற்கு விருந்தினர் வந்திருந்தாலோ இந்த வசதிகள் இருந்தும் சரியாக பங்களிக்க முடியாது. பெண்களின் பங்களிப்பு வீட்டிற்கு மிக முக்கியம், அதிலும் இந்திய குடும்ப அமைப்பில்.

பெண்கள் வேலைக்குச் செல்வது பற்றியது அல்ல இந்த பதிவு. கோ.கணேஷ் கோவில்பட்டியிலிருந்து எழுதிய சில கேள்விகள் இங்கே http://gganesh.blogspot.com/2005/05/blog-post_17.html

நான் சொல்ல வருவது - இந்த வேலை மற்றும் மாறும் விழுமியங்களால் (அப்பாடா.. நானும் இந்த வார்த்தைய உபயோகிச்சுட்டேன்!) பெண்கள் தங்கள் திருமணத்தைத் தள்ளிப்போடுவது என்னென்ன விளைவுகளை (இந்திய குடும்ப அமைப்பில்) வருங்காலங்களில் ஏற்படுத்தும்
என்பதுதான்..! (குழந்தைப் பேறு போன்ற உடல் ரீதியான விஷயங்களும் இதில் வரும் என்றே நினைக்கிறேன்)


- அலெக்ஸ் பாண்டியன்
05-ஆகஸ்ட்-2005

8 comments:

குழலி / Kuzhali said...

விழிப்புணர்வு கட்டுரை, என் பழைய பதிவான தனி குடும்பம் ஒரு மாறுபட்ட அலசல் என்பதில் இதை தொட்டுள்ளேன்.

wichita said...

ஆண்களிலும் பலர் 30களின் இறுதியில், நாற்பதுகளில் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள். பெண்கள் எப்போது திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்கும் நிலையும், சூழலும் அனைத்துப் பெண்களுக்கும் இல்லை. திருமணம் செய்வதை தள்ளிப் போடுவது அவரவர் விருப்பம்.இதை ஒரு சமூகப் பிரச்சினையாக சித்தரிக்க முயல்வது நீங்கள் இன்னும் பெண்கள் 20களில் திருமணம் செய்து கொள்ளாவிட்டால் தப்பு என்று கூற முயல்வதைக் காட்டுகிறது. இந்த மனப்பான்மைதான் பிரச்சினைக்குரியது.லோகம் கெட்டுப்போச்சு கலி முத்திப் போச்சு என்று புலம்பும் பெரிசுகளுடன் சேர்ந்து புலம்புங்கள்.

dondu(#4800161) said...

என்ன செய்வது. இயற்கை செய்யும் சதி. முப்பது வயதுக்கு மேல் பெண்ணின் உடற்கூறு பிரச்சினைகள் குழந்தைப் பிறப்பை பாதிக்கின்றன. பெண்ணின் கல்யாண வயதான 21-க்கு பிறகு சீக்கிரம் மணம் நடந்து 30 வயதுக்கு முன்னமேயே குழந்தை பிறப்பது பல சிக்கல்களைத் தவிர்க்கும்.

60 வயதுக்குப் பிறகும் ஓர் ஆண் தந்தையாக முடியும். ஆனால் பெண்?

அன்புடன்,
டோண்டு ராகவன்

wichita said...

women too can beget a child in their 60s now

Alex Pandian said...

குழலி, விசிதா, டோண்டு ராகவன் - தங்கள் வருகைக்கும், கருத்துகளுக்கும் நன்றி,

குழலி: தங்கள் பதிவைப் படித்தேன். நன்றாக எழுதப்பட்டுள்ளது. அடிக்கடி இது
மாதிரியான தலைப்புகளிலும் எழுதவும்.

இந்திய / தென்னிந்திய / தமிழக சூழலில் வாழும் பல மத்யமர் குடும்பத்து பெற்றோர்களிடம் (திருமணத்திற்கு ஏற்ற வயதில் பெண் இருப்பவர்களிடம்) அல்லது அவரது சகோதர/சகோரிகளிடம் பேசினால், நான் எழுதியுள்ளவையின் தாக்கம்
புரியும். பல குடும்பங்களின், நண்பர்களின் குடும்பங்களின் நிலையை அருகில் பார்த்து
வருவதால் இதன் பாதிப்பை கண்டதுண்டு.

- அலெக்ஸ்

ரங்கா - Ranga said...

என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஒருவர் மணம் செய்து கொள்வது, எப்போது செய்து கொள்வது போன்றவை மிகவும் அந்தரங்கமான விஷயம். இந்த முடிவு அவர்கள் எப்படி எடுக்கிறார்கள் என்பது அவரவர் வாழ்க்கைச் சூழலைப் பொருத்தது. அதற்காக மற்றவர்கள் தங்கள் அபிப்பிராயங்களையோ, எண்ணங்களையோ கூறக்கூடாது என்றில்லை.

என் பாட்டிக்கு கல்யாணம் பதிமூன்று வயதில் என்று சொன்னதாக ஞாபகம் - அதுவே தள்ளிப் போயிற்று என்று அவர் பெற்றோர் வருத்தப் பட்டார்களாம். என் தாய்க்கு 25 வயதில் கல்யாணம். சமூக மாற்றங்கள், சூழ்நிலைகள் இந்த வயதுகளை காலப்போக்கில் நகர்த்துகின்றன. இது சரி, தவறு என்று பொதுப்படையாகக் கூறுவதில்
எனக்கு உடன்பாடில்லை.

முக்கியமான விஷயம் தன் திருமணம் பற்றிய முடிவெடுப்பவர், அந்த முடிவினால் எற்படும் பக்க விளைவுகளைப் பற்றி யோசித்து முடிவெடுத்தாரா, விளைவுகளுக்கு பொறுப்பேற்றாரா என்பது தான் - வள்ளுவர் சொன்னது போல்: எண்ணித் துணிக கருமம், துணிந்தபின் எண்ணுவம் என்பதிழுக்கு.

Alex Pandian said...

ஆக ' திருமணத்தைக் 'கருமம்' அப்படீங்கறீங்க :-)

இப்ப அப்படி துணிந்து இறங்கவே பலரும் பயப்படுகிறார்கள் என்பதும் சமீபத்தில் காணநேர்ந்தது.

- அலெக்ஸ்

G.Ragavan said...

டோண்டு, திருமணம் குழந்தை என்பதெல்லாம் இனியவைதான். ஆனால் அவை மட்டுமே ஒரு பெண்ணுக்கு அனைத்துமல்ல. குழந்தை பெறுவது மட்டுமே பெண்ணின் கடமை என்று ஆண்டவன் நினைத்திருந்தால் அந்தத் தகுதியை பெண்ணுக்கு எப்பொழுதும் கொடுத்திருப்பான். உங்கள் வாதத்தை ரசிக்க முடியவில்லை. மன்னிக்க.

எல்லாம் ஒரு வயதோடுதான். அவரவர் முடிவுக்கான விளைவுகளை அவரவர் அனுபவித்தே தீர வேண்டும். அதிலிருந்து தப்ப முடியாது.

எது தவறு எது சரி என்று நாம் முடிவெடுக்க முடியாது. ஆனால் காலம் கண்டிப்பாக முடிவெடுத்து உணர்த்தும்.

அதற்காக கல்யாணம் பண்ணிக்கொள்ளாத பெண்களுக்கான வரிந்து பேசுவது போலப் பேசி இறுதியில் கல்யாணம் செய்து கொண்டு வீட்டிலிரு என்று சொல்வது போல இருக்கிறது.